DNS چیست و چگونه کار می‌کند؟
سیستم نام دامنه (DNS) دفترچه تلفن اینترنت است؛ نام‌های قابل خواندن مانند example.com را به نشانی‌های IP ترجمه می‌کند. هر پرس‌وجو ابتدا از Resolver بازگشتی (مانند Google یا Cloudflare) پرسیده میشود و Resolver پاسخ را از ناحیه‌های authoritative دامنه می‌گیرد یا از نگهداری موقت خود برمی‌گرداند. مقدار TTL هر رکورد تعیین می‌کند پاسخ تا چه مدت می‌تواند کش بماند.
رکوردهای پرکاربرد DNS
A و AAAA نشانی IPv4 و IPv6 را معرفی می‌کنند؛ MX مقصد ایمیل دامنه با اولویت‌ها است؛ NS نام سرورهای authoritative را اعلام می‌کند؛ TXT برای اطلاعات متنی مثل SPF به کار می‌رود؛ CNAME نام مستعار به نام دیگر است؛ SOA اطلاعات ناحیه مانند شماره سری را نگه می‌دارد؛ PTR معکوس IP به نام است و CAA مجوز صدور گواهی TLS را محدود می‌کند.
آموزش کوتاه DNS Lookup
در تب «DNS Lookup» نام دامنه (یا برای PTR یک نشانی IP) و نوع رکورد را انتخاب کن. با گزینه «همه (All)» هر ۹ نوع پشت‌سرهم پرسیده میشود. برای هر رکورد، Name، Type، Value، TTL و در MXها اولویت نمایش داده میشود؛ زمان پاسخ، تعداد رکوردها و وضعیت Query هم گزارش میشود و می‌توانی نتیجه را کپی کنی.
انتشار DNS یعنی چه؟
بعد از تغییر یک رکورد، Resolverهای مختلف تا پایان TTL آن پاسخ قدیمی را از نگهداری موقت خود برمی‌گردانند؛ بنابراین ممکن است یک Resolver مقدار تازه و دیگری مقدار قدیمی نشان دهد. تب «انتشار DNS» همان رکورد را به Google، Cloudflare، Quad9 و Resolver سیستم می‌پرسد و نتایج را کنار هم می‌گذارد. تفاوت نتیجه لزوماً خطا نیست؛ برای اطمینان، TTL رکورد را کوتاه کن و تا پایان کش صبر کن.
DNSSEC چیست و این ابزار چه چیزی را بررسی می‌کند؟
DNSSEC پاسخ‌های DNS را با امضای دیجیتال محافظت می‌کند. نشانه‌های آن وجود رکوردهای DNSKEY (کلیدهای ناحیه)، DS (در ناحیه والد) و RRSIG (امضای رکوردها) است. Resolverهای اعتبارسنج‌کننده روی پاسخ معتبر پرچم AD می‌گذارند. این ابزار وجود این رکوردها و پرچم AD را گزارش می‌کند؛ اما اعتبارسنجی کامل زنجیره اعتماد از ریشه تا ناحیه در این ابزار انجام نمیشود و نتیجه نباید جایگزین اعتبارسنجی کامل گرفته شود.
SPF، DKIM و DMARC برای ایمیل
SPF در TXT دامنه اعلام می‌کند کدام سرورها مجاز به ارسال ایمیل با آن دامنه‌اند؛ DKIM امضای دیجیتال هر پیام را از طریق رکورد TXT در «selector._domainkey» منتشر می‌کند؛ DMARC سیاست برخورد با پیام‌های ناموفق (p=none، quarantine یا reject) و مقصد گزارش‌ها را تعیین می‌کند. تب «بررسی ایمیل» رکوردهای MX، SPF، DMARC و DKIM را می‌خواند و خطاهای ساختاری متداول را هشدار میدهد؛ این بررسی تضمین کامل امنیت یا تحویل‌پذیری ایمیل نیست.